W zawodzie pracownika administracyjnego niekiedy spotykamy się kontrowersyjnym zjawiskiem jakim jest dręczenie. Wielu pracowników, których bezpośrednio dotyka czynnik nękania lub zastraszania próbuje rozwiązać problem w samotności, bez zgłaszania przełożonym lub oszukuje się udając , że problemu nie ma podczas gdy jego eskalacja nabiera mocy i coraz większego wymiaru w swym zarysie.

Czym jest nękanie i jakie zachowania możemy zakwalifikować do tego rodzaju sytuacji ?

Musi to być zachowanie powtarzalne, które w rezultacie może skutkować na uszczerbku zdrowotnym pracownika. Negatywne doznania często rodzą w swym istnieniu dolegliwości o podłożu psychicznym: rozdrażnienie, milczenie, apatia, depresja.

Pracownik dręczony przez klienta może w wielu przypadkach zostać przez niego zdominowany, upokorzony. Podmiotowość nękania charakteryzuje się uporczywym, umyślnym działaniem, a zatem wyraźnym zamiarem wyrządzenia krzywdy nie tylko fizycznej lecz także moralnej.

Do najczęściej spotykanych działań oprawcy należą: bezpodstawne anonimy, skargi , uporczywe telefony, upokarzanie, plotkowanie, zniesławianie a nawet groźby.

Zniesławienie jest niczym innym jak pomawianiem o takie właściwości , które w konsekwencji mogą w opinii publicznej urzędnika poniżyć lub doprowadzić do utraty zaufania . Ważną uwagą jest to, że zniesławić można nie tylko pojedynczą osobę lecz grupę osób, zakład, firmę. Potencjalne zniesławienie w postaci konkretnego przekazu ma miejsce jeżeli wywoła w swym działaniu obiektywne odczucie poniżenia.

Znamiona czynów zniesławienia, dręczenia są działaniami mieszczącymi się w kategoriach , przestępstwa, znajdują swoje regulacje w kodeksie karnym ( art. 190a , art. 212 kk).

Na koniec odniosę się do słów S. Hypsia , które zawarł w jednej ze swoich książek:

„ Dobrem chronionym jest związane z ochroną wolności człowieka prawo do życia w poczuciu bezpieczeństwa, tj. wolnego od jakiejkolwiek formy dręczenia, nękania i poczucia zagrożenia. Ochronie podlega zatem wolność psychiczna człowieka, ale także jego prawo do ochrony życia prywatnego i rodzinnego, gdyż sprawca może być karany za istotne naruszenie prywatności ofiary. Najczęściej jednak istotą tego czynu będzie sytuacja, w której sprawca dokonuje zamachu na psychikę człowieka poprzez naruszenie jego prywatności”.

źr. S. Hypś, A. Grześkowiak, K. Wiak, Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2015, s. 951